Een digitaal identiteitssysteem lijkt op het eerste gezicht een praktische oplossing, maar het is in werkelijkheid een middel tot totale controle. Het wordt omgetoverd van een stuk papier naar primaire levensbehoefte. In plaats van een hulpmiddel waarover we al lang beschikken, wordt het een manier om ieders officiële leven in één centraal en allesomvattend systeem op te slaan. Er is geen ruimte voor anonimiteit in deze digitale wereld: elke transactie, elke beweging, elke handeling wordt gelogd en gekoppeld aan de persoon. Betalingen, zorgbezoeken, reizen, opleidingen, strafblad, medisch dossier: alles zal te vinden zijn in deze database. En die komt uiteindelijk op straat te liggen. Het zal namelijk het grootste doelwit op aarde worden voor hackers. Daar staat namelijk de pot met goud. Digitaal krijg je niets 100% dicht. Dus het is geen kwestie van of maar van wanneer.

Centraal opgeslagen gegevens worden nooit gewist. We kennen de weerstand bij de overheid om data te verwijderen. Ze hebben een afschuwelijke hekel aan de AVG en GDPR dus ze houden zich er niet aan. Ook deze wetten lijken weer alleen voor de burger te gelden, niet voor de overheid. Dit duikt dan ook geregeld op in de pers. Dit betekent dat persoonlijke informatie voor altijd vastligt in een centrale digitale database, die een aantrekkelijk doelwit vormt voor hackers. Een enkele succesvolle cyberaanval kan leiden tot het uitlekken van miljoenen identiteiten, met gestolen biometrische gegevens, wachtwoorden en verificatiecodes. Het herstel van biometrische gegevens is onmogelijk tenzij je naar een plastische chirurg gaat en je gezicht, iris en/of vingerafdrukken laat veranderen.

Daarnaast kunnen technische fouten ernstige gevolgen hebben. Wanneer een systeem niet functioneert, kunnen levens volledig stil komen te staan. Geen ID betekent geen toegang tot zorg, geen werk, geen woning. Het systeem is onverbiddelijk: wie niet voldoet, wordt uitgesloten van de samenleving. En omdat AI fouten blijft maken (hallucineren in jargon), lijkt het drama al bij voorbaat niet te overzien. Daar hebben we al een mooi voorbeeld van: het toeslagenschandaal. Dat is ook door AI gekomen. Het heeft zelfs een naam: Palantir. Goed, voor dat laatste is inderdaad geen direct bewijs maar alle pijlen wijzen die kant op. Palentir wordt sinds 2010 gebruikt in Nederland. Iets waar het volk uiteraard niets van mag weten.

https://nieuwrechts.nl/105250-hoe-de-nederlandse-overheid-stilletjes-een-politiestaat-optuigt-met-palantir

Defensie bevestigt gebruik van omstreden Palantir-software na jarenlange geheimhouding

De kracht van algoritmes mag niet worden onderschat. Deze systemen gaan beslissen wie wel en wie niet mag lenen, reizen of werken, vaak op basis van onduidelijke en niet opvraagbare criteria zoals gedrag, netwerk of locatie. Discriminatie vindt plaats zonder uitleg of mogelijkheid tot beroep. Daar zien we al jaren voorbeelden van bij big tech. Je account wordt verwijderd en je hebt geen mogelijkheid tot klagen. Je weet zelfs niet waarom je eraf bent gegooid.

In een wereld waar anonimiteit is uitgesloten, is er geen terugkeer naar het oude systeem. De digitale identiteit vormt uiteindelijk een wapen tegen de mens, waarin controle over het individu de overhand krijgt.

Wat altijd begint als een vrije keuze, gaat op termijn een verplichting geworden. We hoeven alleen maar te kijken naar het verleden om te zien waar al dit soort vrijheden met de kaasschaaf werden uitgehold. Een tactiek die zorgt dat weinigen het door hebben. Hieronder volgt een opsomming van een aantal belangrijke vrijheden die we al kwijt zijn in Nederland. En ik zal er vast wel een paar zijn vergeten:

De privacy van burgers is in de afgelopen jaren ingeperkt door de Wet op de inlichtingen- en veiligheidsdiensten (Wiv), ook wel bekend als de Sleepwet. Deze wet geeft de inlichtingendiensten ruime bevoegdheden om data van burgers af te tappen, zonder dat daar direct toestemming voor gevraagd hoeft te worden, wat in feite de persoonlijke privacy aantast.

Hoewel Nederland nog steeds bekendstaat om zijn vrijheid van meningsuiting, wordt deze vrijheid steeds meer gecontroleerd, vooral op sociale media. Wetgeving omtrent haatzaaien, nepnieuws en desinformatie heeft geleid tot beperkingen, waarbij de grenzen tussen legitieme kritiek en verboden uitlatingen steeds vager worden. Bedrijven reageren daar overgevoelig op en overdrijven. Gewoon omdat ze niet weten waar ze aan toe zijn. Dit is opzet. Geen toeval.

Met de invoering van striktere anti witwasmaatregelen en KYC (Know Your Customer)-regels, is anoniem betalen of geld overmaken steeds moeilijker geworden. Elke betaling of transactie is nu gekoppeld aan een identificeerbaar profiel, wat de financiële privacy van burgers vermindert.

Tijdens de COVID-19-zwendel werden maatregelen zoals de lockdowns en reisbeperkingen geïntroduceerd, waarbij het recht om vrij te reizen binnen Nederland en internationaal tijdelijk werd ingeperkt. Dit ging gepaard met de verplichting om persoonlijke gezondheidsinformatie te delen, zoals via het coronapaspoort.

Door steeds strengere eisen aan onderwijsinstellingen en curricula (bijvoorbeeld door de onderwijsinspectie en nieuwe wetgeving) wordt de onderwijsvrijheid van ouders en studenten beperkt. Scholen kunnen niet altijd volledig zelf kiezen welke onderwijsmethoden of -inhoud ze willen aanbieden, wat invloed heeft op de keuzevrijheid van ouders en kinderen. Daarnaast hebben we te maken met indoctrinatie op bestaande scholen waar woke hoogtij viert. Dit is ronduit schadelijk voor mens, dier en natuur.

Het recht op vrije toegang tot informatie wordt bedreigd door een combinatie van overheidsbeperkingen, copyrightwetten en censuur op online platformen. Websites kunnen verplicht worden om bepaalde inhoud te blokkeren of te verwijderen, wat de toegankelijkheid van informatie bemoeilijkt. De DSA (Digital Services Act) is daar een mooi voorbeeld van: Hoe sloop je het internet.

Door de steeds verder oplopende woningnood en huisvestingscrisis wordt het voor veel mensen moeilijker om een woning te vinden die bij hun persoonlijke situatie past. De keuzevrijheid in waar en hoe je woont is sterk beperkt, vooral in de grote steden waar de huizenmarkt verhard is en de huurprijzen of koopprijzen enorm zijn gestegen.

Flexibilisering van de arbeidsmarkt, bijvoorbeeld door schijnzelfstandigheid en flexcontracten, heeft de rechten van werkenden in Nederland verzwakt. Veel mensen hebben te maken met onzekerheid, minder bescherming tegen ontslag en lage werkzekerheid, wat hun vrijheid in werkelijke zin beperkt.

Hoewel het recht om te protesteren in Nederland nog steeds bestaat, zijn er de afgelopen jaren steeds strengere regels en beperkingen ingevoerd die dit recht effectief kunnen inperken. De Wet openbare manifestaties en de Wet openbare orde geven de overheid en politie uitgebreide bevoegdheden om demonstraties te reguleren of zelfs te verbieden. Ook kunnen er beperkingen worden opgelegd aan waar en wanneer men mag protesteren. In veel gevallen worden protesten bemoeilijkt door politie-inzet, noodbevelen of het inzetten van de Mobiele Eenheid (ME), die in sommige gevallen gewelddadig ingrijpen. Deze wetgeving maakt het steeds moeilijker voor burgers om zich openlijk tegen overheidsbeleid of sociale kwesties te verzetten, wat de vrijheid om te protesteren steeds meer onder druk zet.

Dit soort systemen en oplossingen zijn niet in dienst van de burger, maar van de machthebbers.